Το προτεινόμενο πρόγραμμα τουριστικής προβολής της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας μοιάζει περισσότερο με μια ακολουθία γενυκευμένων βημάτων παρά με ένα fit-for-purpose όραμα που θα χαράξει βιώσιμη πορεία. Η πρόθεση να επενδυθούν 670.000 ευρώ σε «ήπιες» δράσεις επικοινωνίας, χωρίς αντίστοιχη μέριμνα για τη δημιουργία ανθεκτικών, μόνιμων δομών, αφήνει την αίσθηση ενός σχεδίου που καταναλώνεται γρήγορα, με απ'ευθείας αναθέσεις και corporate "δώρα"¨, χωρίς όμως να αξιοποιεί τον ουσιαστικό πλούτο της περιοχής και να ριζώνει στο έδαφος που φιλοδοξεί να αναδείξει. Η περιοχή διαθέτει μια πολιτιστική δεξαμενή πολύ βαθύτερη από ό,τι αντανακλούν οι προτεινόμενες ενέργειες: παραδοσιακές τέχνες και τεχνικές που συνδέουν κοινότητες με την ιστορική τους συνέχεια (όπως η λιθοδομία, η κτηνοτροφία, η τυροκομία, η υφαντική τέχνη), άυλες πρακτικές και έθιμα που συγκροτούν την ταυτότητα του τόπου, μια τοπική αρχιτεκτονική με έντονο ιδίωμα, και μια γεωλογική κληρονομιά μοναδική στον ελλαδικό χώρο. Κι όμως, όλα αυτά απουσιάζουν ή αγνοούνται, σαν να αναζητά το σχέδιο μια απρόσωπη, γενικόλογη, πανελλαδική «φόρμα προβολής» αντί για για μια ουσιαστική, καινοτόμα και ελκυστική αφήγηση της περιοχής. Την ίδια στιγμή, λείπουν εκείνες οι παρεμβάσεις που θα άφηναν πραγματικό αποτύπωμα: μόνιμες πολιτιστικές υποδομές, δημιουργία μουσείων και πινακοθηκών, ψηφιακά ευρετήρια συλλόγων που δρουν στην περιοχή, αποθετήρια εθίμων και παραδόσεων, αλλά και ουσιαστικές δρασεις και υπηρεσίες προσβασιμότητας που θα επέτρεπαν σε όλους—συμπεριλαμβανομένων των ατόμων με αναπηρία—να συμμετέχουν στην εμπειρία της πολιτιστικής και φυσικής κληρονομιάς (πχ μια προσβάσιμη διαδρομή στη φύση με ερμηνευτικές υποστηρικτικές ψηφιακές δράσεις). Χωρίς αυτά, το σχέδιο μοιάζει επίπεδο, άχρωμο και άοσμο. Ένα generic πλάνο που αναπαράγει στερεότυπα εργαλεία τουριστικής προβολής, χωρίς μια δημιουργική ιδέα που να αφηγείται την αυθεντική φωνή της Δυτικής Μακεδονίας. Κι όμως, η δύναμη της περιοχής βρίσκεται ακριβώς εκεί: στη μνήμη, στη δημιουργία, στη γεωγραφία, στις κοινότητες. Αντί για μια σύντομη επικοινωνιακή «έκλαμψη», η Περιφέρεια θα μπορούσε να επενδύσει σε δράσεις που θεμελιώνουν ταυτότητα και αφήνουν κληρονομιά, όπως δράσεις συλλογής προφορικών ιστοριών, δημιουργία αποθετηρίου με πολιτιστικά αγαθά της περιοχής, δράσεις land art που εμπλέκουν εικαστικές τέχνες και τοπίο, εκμετάλλευση της πλούσιας υφαντικής κληρονομιάς του τόπου, της λαογραφίας και της αρχιτεκτονικής. Σε μια εποχή που ο πολιτισμός καλείται να είναι εργαλείο ανάπτυξης, συνοχής και αντίστασης στη λήθη, η συγκεκριμένη πρόταση δεν το αγγίζει καν. Ελενα Λαγούδη, Μουσειολόγος